المخترع » را نام برد . فرزندان وى ، قاضى الدّين محمد ( شيخ الاسلام اصفهان ) ميرزا ابراهيم و حسام الدّين نيز از علماى دينى بودند . « 1 » بهاء الدّين عاملى ( 953 - 1030 ق ) محمد بن عزّ الدّين حسين ، متخلص به بهائى و معروف به شيخ بهائى ، فقيه و دانشمند ذوفنون قرن دهم و يازدهم . خاستگاه وى جبع يا جباع ، از قراى جبل عامل بوده و نسبت « جبعى » در حواشى بعضى از تأليفات شيخ بهائى و جدش ، شمس الدّين محمد بن على ، ذكر شده است . نسب وى به حارث همدانى ( متوفى 65 ) از اصحاب حضرت على عليه السّلام مىرسد ازاين‌رو به حارثى همدانى نيز شهرت دارد . تخلّص شعرى وى ، بهائى ، برگرفته از لقبش بوده . سوانح حيات بهاء الدّين عاملى در 953 در بعلبك به دنيا آمد و يك سال بعد با خانواده‌اش به جبل عامل رفت . پدرش ، عزّ الدّين حسين بن عبد الصمد حارثى ( متوفّى 984 ) ، از شاگردان و دوستان شهيد ثانى ( متوفى 966 ) بود و پس از شهادت او و احساس عدم امنيّت در جبل عامل و نيز به دعوت و تشويق شاه‌طهماسب و على بن هلال كركى معروف به شيخ على منشار ، شيخ الاسلام اصفهان ، با خانواده‌اش به ايران آمد و در اصفهان ساكن شد . وى از نخستين علماى شيعه در جبل عامل بود كه در پى استقرار حكومت شيعى صفوى ، به

--> ( 1 ) . مفاخر يزد ، ج 1 ، ص 68 ، تأليف سيد محمد كاظم مدرسى ، نشر بنياد ريحانة الرسول 1382 .